ช่วงนี้ไม่รู้เป็นอะไร
บ้าถ่ายรูปสุดๆ เลิกเรียน >> ชมรมโฟโต้ >> ห้องมืด >>แลป >> เปิดคอม >>photoshop
มีความสุขกะการได้ควงกล้องไปเที่ยว ไปไหนต้องไปด้วยกัน เราจะมีกัน ไม่ทิ้งกัน
นอนก็นอนด้วยกัน (เก็บกล้องใต้เตียง : )
นี่แหล่ะ คงเป็นแฟนของเรา เอิ๊กๆ ชีวิตที่ขาดมันไม่ได้
เหมือนมันเข้ามาเติมเต็มชีวิตให้เรา หุหุ
.
.
.
เอ่อ เข้าเรื่องกันดีกว่า
เมื่อวันศุกร์ที่ผ่านมาเราเข้าไปชมรมโฟโต้ เราเพิ่งทราบข่าวแหล่ะ
ว่าวันจันทร์นี้จะมีแข่งประกวดถ่ายรูป ของนิตยสารBUZZ Megateen อะไรเทือกๆนี้แหล่ะ
ได้ยินมาว่า ได้ตังหมื่นนึง (อันนี้หูผึ่งทันที) ตูอาจจะได้เอาตังไปสู่ขอน้องแมน(Manfrotto)ซะที
ประกวดถ่ายรูป Fashion Ad.
ให้หานางแบบไป ถ่ายสินค้า
จับฉลากสปอนเซอร์ว่าจะได้ถ่ายอะไร
มี Canon / DTAC / Faber-Castell
พูดง่ายๆ คืองานนี้เค้าประกวดทั้งนางแบบ และตากล้อง
นางแบบถ้าดีก็ได้แจ้งเกิดลงหนังสือ BUZZ Megateen (หนังสือไรเนี่ย เพิ่งได้ยินชื่อนี่แหล่ะ)
ตากล้องก็เหมือนกัน แถมได้ตังกินหนมอีก
ด้วยความที่ว่าอยากลองสักตั้ง ก็โทรไปหาน้องปาล์ม รุ่นน้อง ร.ร เรา
ขอยืมตัวมาเป็นแบบซะงั้น
เริ่มตระเวนหาซื้อหนังสือวัยสะรุ่นพวก Knock Knock / ไรงี้มาดูแนวภาพ (ปกติเราอ่านแค่อะเดย์อะ)
พอวันจันทร์ ปรากฎงานดันจัดสามโมงเย็นถึงหกโมงเย็น
ซึ่งน้องปาล์มก็ไม่สามารถอยู่ได้ ก็เวนเลย
สุดท้ายก็ลองไปลงชื่อ แล้วพี่ที่เค้าจัดบูธก็หานางแบบให้เราให้
เป็นน้องปี 1 คณะ อ.ก.
เราก็ไปลงชื่อ จับฉลาก ได้ถ่ายผลิตภัณฑ์ Canon แหล่ะ
ไอเราก็แหม นึกว่ามันจะให้ถ่าย Canon EOS40D
ที่ไหนได้ เค้าให้เราถ่าย เครื่องปริ้นเตอร์ PIXMA อันเท่าควาย!!!!!!
ตายดีกว่า
อุปกรณ์ที่เค้ามีให้เราคือ ฉลากสีขาวๆ มีตราโลโก้ Canon
ไฟแฟลชร่มสตูดิโอ 300w 2 ตัว กล้อง Canon EOS400D+ ติดตัวสั่งการแฟลชอีกตัว
+ เครื่องวัดแสงอีกเครื่อง
และแน่ล่ะ ที่ขาดไม่ได้ก็คือเครื่องปริ้นเตอร์รุ่นเดียวกะที่บ้านเราเลย
สภาพกังๆ รอยขนแมวเต็มไปหมด - -"
หน้าที่ของเราคือ ถ่ายรุ่นน้องยังไห้ดูดี พร้อมกะถ่ายยังไงให้สินค้าดูเด่น และมีคอนเซป
จะคิดว่าจะสื่อยังไง มึนครับ !!!
เกิดมาเพิ่งจะเคยได้มีโอกาสถ่ายแบบนี้ครั้งแรกแหล่ะ
แฟลชร่มเราก็ไม่เคยใช้ เครื่องวัดแสงก็ใช้ไม่เป็น
ไอลูกบอลขาวๆ มันไว้ทำไรวะ
กดดันมากๆ
ตอนถ่าย ก็มีคอนเสริต เบเบ๊มาด้วยแหล่ะ
แต่เค้าคือใคร เราไม่รู้หรอก (ได้ยินเค้าพูดๆกันน่ะ 555)
ตอนถ่ายจำได้ ล่อแสงซะโอเวอร์สุดๆ
เราถ่ายมาได้ 4 รูปแหล่ะ (เค้าให้ถ่ายได้ 10 รูป)
ไม่รู้จะพูดยังไงให้น้องเค้าเข้าใจเรา
สุดท้ายต้องเดินไปหลอกแต๊ะอั๋งเค้า
เอ้ยไม่ใช่ ไปจัดท่าทาง จัดผมให้เค้า ...
............
..
.
ก็ok พอ ตัดสินใจส่งรูป
ทีนี้ก็ต้องไปเลือกคัดรูปที่ดีที่สุด แล้วปริ้นส่ง
ตอนแรกก็ให้น้องที่เป็นแบบเค้าเลือกนะ
แต่ไปๆมาๆ เราเลือกเองดีกว่า
ในจำนวนมีรูปนึงที่ดูดี แสง ok พอเหมือนกะชาวบ้าน
แต่มีรูปนึงคอมโพไม่ได้เรื่อง ผิดหลักทฤษฎีหมด แสงไม่ได้ รูปที่ส่งไป
แบบชิดติดริมขวา ถือปริ้นเตอร์อันใหญ่เท่าควาย นางแบบ หัวแหว่ง
แขนหายไปข้าง 5555+
ภาพสินค้า(ปริ้นเตอร์)ทีเราถ่ายมา มันเจือกเปนปริ้นเตอร์สีดำเงาวับ
แต่สภาพแบบกังอะ มีรอยขนแมวตรึม ถ่ายมาก็ติดมาในรูป อุบาดมาก
แต่เราชอบหว่ะ ช่างมัน
เอารูปนี้แหล่ะส่ง ไม่เหมือนใครดี หึหึ
แล้วเราก็เขียนคอนเซปไป Canon สดสวยใช้เจนทุกรายละเอียด 5555
ทีนี้พอไม่ถึง 5โมง เราก็ออกจากงานแหล่ะ
เพราะคิดว่าคงไม่ได้หรอก
แอบเปิดดูรูปคู่แข่งละเศร้า
ปรากฎตอน 6โมงครึ่ง
เราโทรคุยกะรุ่นพี่ประธานชมรมโฟโต้
พี่ ปธ :"เฮ้ย ไอแบงค์ มืงหายไปไหนวะ เค้าเรียกประกาศให้เอ็งมารับรางวัลนะเฟ่ย"
เรา :"อย่าอำเด๊ เพ่"
พี่ ปธ :"ไม่อำว้อย มรึงได้ที่ 1 canon"
แอร๊ยยยยยยยยย
กรี๊ดดด จริงหรอวะ ฝันไป
ฮ่าฮ่า สงสัยคนแข่งน้อย
ไม่ก็กรรมการตาถั่ว ฮ่าฮ่า
เราได้นาฬิกาข้อมือ(ผู้หญิง)สกรีนลาย canon มาเปนรางวัลเรือนนึงแหล่ะ
และภาพเราต้องเปนตัวแทนของมหาลัยเรา ไปแข่งฟาดฟันกะตัวแทนอีก 8 มหาลับ
ถ้าชนะ ถึงจะได้ตังหมื่นนึง (เง้อ....)
แต่ได้แค่นี้ก็สุขใจละฮะ
เอ่อ อยากจะบอก นี่รางวัลแรกในชีวิตเลยนะเนี่ย
เป็นปลื้มครับ ยิ่งกว่าตอนเปิดเว็บเช็คเกรดแล้วรู้ว่าได้ D อีก 555+
ป.ล ภาพผมไม่ได้ขอเค้ามาง่ะ TT
ป.ล2 นี่คือภาพรางวัลที่ได้ฮับ
